Waarom,
Here, staat Gij van verre,
verbergt
Gij U in tijden van nood?
Over
de trots van de goddeloze is de ellendige ontstoken –
laat
hen verstrikt worden in de boze plannen
die
zij bedacht hebben.
De
goddeloze immers roemt naar hartelust,
de
woekeraar spreekt zegenwensen, hij versmaadt de Here.
De
goddeloze met zijn neus in de hoogte (denkt):
Hij
vraagt geen rekenschap;
al
zijn gedachten zijn: Er is geen God.
Zijn
wegen zijn voorspoedig te allen tijde.
Uw
gerichten zijn hem te hoog,
hij
blaast tegen allen die hem benauwen;
hij
zegt in zijn hart: Ik zal niet wankelen,
ik,
die van geslacht tot geslacht
niet in rampspoed zal raken.
Zijn
mond is vervuld van vloek en bedrog en verdrukking,
onder
zijn tong zijn ongerechtigheid en onheil,
hij
ligt in hinderlaag bij de gehuchten,
in
het verborgene doodt hij de onschuldige.
Zijn
ogen bespieden de zwakke,
hij
loert in het verborgene als een leeuw in de struiken;
hij
loert om de ellendige te vangen,
hij
vangt de ellendige, hem trekkend in zijn net.
Hij
bukt, duikt ineen,
en
de zwakken vallen in zijn sterke klauwen.
Hij
zegt in zijn hart: God vergeet het,
Hij
verbergt zijn aangezicht, Hij ziet het in eeuwigheid niet.
Sta
op, Here! o God, hef uw hand op,
vergeet
de ellendigen niet.
Waarom
smaadt de goddeloze God,
spreekt
hij in zijn hart: Gij vraagt geen rekenschap.
Gij
ziet het, want Gij aanschouwt moeite en verdriet,
om
het in uw hand te leggen.
Op
U verlaat zich de zwakke,
voor
de wees zijt Gij een helper.
Verbreek
de arm van de goddeloze en boze,
straf
zijn goddeloosheid, totdat Gij ze niet meer vindt.
De
Here is Koning, eeuwig en altoos.
De
volken zijn vergaan uit zijn land.
De
begeerte der nederige hebt Gij, Here,
gehoord:
Gij
sterkt hun hart, uw oor merkt op,
om
recht te doen de wees en de verdrukte,
zodat
nooit meer een aards sterveling schrik aanjaagt.
Gij
sterkt hun hart, uw oor merkt op,
om
recht te doen de wees en de verdrukte,
zodat
nooit meer een aards sterveling schrik aanjaagt.
NBG vertaling
